De Deense Neil Finn

Melkweg, 21 mei 2012 - Zijn roem was hem vooruit gesneld: Tim Christensen & The Damn Chrystals. Onder dezelfde naam een album uitgebracht, met alleen maar fraaie nummers. Een snufje McCartney, af en toe denk je dat ze een Beatles-nummer inzetten, hier en daar wat Crowded House. Kortom, de Deense Neil Finn. Niet te verwarren met de Finse Neil Dane. (ja, ja, flauw grapje).

Een uitzonderlijk mooi concert in de oude zaal van de Melkweg. Wat een band en wat een liedjes kan die man schrijven! Van de overdonderende opener, Damn Chrystals, tot het sublieme Never Be One Until We're Two. Van het niveau Blackbird. Met een tekst die net even te dichtbij kwam.

Onthou die naam: Tim Christensen. En schaf de cd aan! Vinyl mag ook.

De grooves van Elske Dewall

People's Place, 13 mei 2012 - Elske Dewall hield de presentatie van haar tweede cd, Brave, in het fraaie People's Place in Amsterdam. Leuke show, goeie band. Op het podium komt de muziek van Dewall beter tot zijn recht dan op de plaat. Vooral de soulvolle stem en de heerlijke grooves van de band zijn live zeer de moeite waard. Terwijl de plaat af en toe wat lief klinkt. Groot talent, deze Friese Van der Walle. Nu nog als band 'door het podium' komen. En zet de drummer niet achter een pilaar.

Wieb Zigtema in Hoorn

Het Huis Verloren in Hoorn - 30 maart 2012 - Ex-collega -from way, way back, diep in de vorige eeuw- Wieb Zigtema heeft een verleden met onder meer The Rousers en The Thougt. Op 30 presenteerde hij zijn solo-cd The Willows Weep. Klein, Americana-werk op een mooie lokatie in oud-Hoorn.

De stem en ook de muziek doet me soms denken aan Tom Petty. Maar altijd doorleefd. Goeie band. Vooral de slide guitar was erg mooi.

Wieb is niet van de eenvoudige liefdesliedjes. Het leed van de wereld klinkt in zijn teksten door. CD aangeschaft. Zeer de moeite waard.

Matthaus Passion door La Petite Bande

Concertgebouw 1 april 2012 - Jaarlijkse Passion-periode! Ditmaal in het Concertgebouw met La Petite Bande van Sigiswald Kuijken, een authentiek Bach-gezelschap uit Belgie. Kleine bezetting. Zelfs de koorpartijen worden gezongen door solisten (8 topzangers).

Het blijft ieder jaar een mooi moment. Even het leven overdenken, begeleid door de fraaiste tonen van Bach.

Ik kon op Youtube geen geschikte La Petite Bande-clip vinden. Maar deze uitvoering komt in de buurt:

Bryan Adams is All for Love

Sportpaleis Antwerpen, 20 maart 2012 - Op uitnodiging en in goed gezelschap naar concert van Bryan Adams in het Antwerpse Sportpaleis. Dat was dus de eerste keer Adams. Vond hem altijd wel aardig, een integere rocker. Maar sprong er bij mij nooit echt uit. Vooral daarom was het concert verrassend goed. De man heeft een podium-ervaring van hier tot Tokyo. Maar hij schrijft ook hele aardige liedjes, die vooral live pakkend zijn.

Hoogtepunt wat mij betreft:

Het was een heuse Greatest Hits Show. Ieder nummer had wel iets bekends. Van de Three Musketeers-hit All For Love tot The Summer of 69. Een nummer dat sinds ik begreep dat het niet over de zomer van 1969 gaat, alleen maar beter is geworden.

En dan die gitarist! "The Fastest Fingers In Town" volgens Bryan. De rest van de band (bas, drums, toetsen) zo strak als je op dit niveau mag verwachten.

Ooit al eens in het Sportpaleis met pak 'm beet 6500 mensen helemaal vooraan gezeten? Op rij 1! Bijzonder. Gelukkig hebben we de foto's om het te bewijzen.

Knap concert van mr. Adams. Tegen twaalven pas afgelopen. En dan is Antwerpen toch best wel een klere-end rijden.

An Appointment With The Waterboys

Vredenburg Leische Rijn, 17 maart 2012 - De Waterboys verrasten mij ooit al eens met hun optreden op Pinkpop. Vooral de zeggingskracht van zanger/voorman Mike Scott en het swingende vioolspel van Steve Wickham. En dan vorig jaar de magistrale plaat An Appointment with Mr. Yeats, met een bewerking van de gedichten van deze Ierse dichter. Een van de meest verrassende platen van het jaar.

Reden genoeg om naar Vredenburg Leidse Rijn te gaan voor een concert. Voor de pauze 'vintage' Waterboys, ofwel de hits uit de jaren 80. A Girl Called Johnny, Don't Bang The Drum. Lekkere, gedragen, opzwepende muziek. Scott is nog steeds in goede vorm. En de band zeer hecht.

Na de pauze dus Yeats. Grandioos! Nog mooier dan op de plaat. Doorleefder. Grote klasse.

Toegiften? Een hele serie. Want Scott had er zin in. En dan als laatste, eindelijk, Whole of the Moon!

Gare du Nord en hun beste beentje

Melkweg, 28 december 2011 - Gare du Nord in de Melkweg nam een concert op, dat in april van 2012 als live-album moet uitkomen. Dan weet je in ieder geval zeker ze tot het gaatje gaan om het beste resultaat op de plaat te krijgen.

De lounge-band van Barend Fransen en Ferdi Lancee heeft eigenlijk een live-broertje gekregen, dat meer lijkt op een zeer swingende funkjazz-band met een ongelofelijk goede zangeres, de Italiaanse podium-vamp Dorona Alberti.

Fransen en Lancee maken niet meer deel uit van de live-formatie. Zij focussen volledig op het studio- en productiewerk. Maar ze worden niet gemist. Stomende jazzy funk. Melkweg kookte over.

Hallelujah in Naarden

Grote Kerk Naarden, 10 december 2011 - De prille kerstsfeer. Een mooie uitvoering van Georg Friedrich Händels Messiah. Het kerstverhaal in Barok! Mooier dan de Mattheus van Bach? Ach het komt in de buurt. En de entourage is bijzonder. De Grote Kerk van Naarden was inderdaad het terrein van de Mattheus rondom Pasen, pakweg 25 jaar geleden.


Het RBO Sinfonia-orkest onder leiding van Andrew Wise en het koor van de Nederlandse Händelvereniging was prima.

Fuchs was here and loud

Kleine zaal Paradiso, 18 oktober 2011 - Dana Fuchs is jaarlijks in Nederland. Maar trad nog nooit op in Paradiso. Nu dus in de kleine zaal. It's a start! Volgend jaar komt ze naar de grote zaal. It's a promis.

Het concert was hard en goed. Volgens sommigen onder ons te hard! Ach, een lichte dovigheid heeft soms zo zijn voordelen.

De band is prima. Gitarist en songschrijver Jon Diamond is van grote klasse. De Nederlandse bassist een stevige basis. En de nieuwe Italiaanse drummer een aanwinst. Toch moet La Fuchs uit een ander vaatje gaan tappen om die echte doorbraak te realiseren. Het gaat te langzaam nu.

Bonamassa blijft verbazen

Carre, 7 oktober 2011 - Inmiddels een jaarlijks terugkerend fenomeen: Joe Bonamassa in Carré. Dit najaar dus drie dagen achter elkaar stijf uitverkocht. En de perfecte lokatie voor zijn show. Prachtige entourage voor een meesterlijk optreden.

De band, de show en de setlist waren nagenoeg identiek aan die van dit voorjaar in Antwerpen. Nieuwe drummer Tal Bergman eist nadrukkelijk de tweede viool voor zich op. Toetsenist Rick Malick en bassist Carmine Rojas leggen een fraai fundament voor de soli van JB. Nummers als Midnight Blues (een cover van Gary Moore), Sloe Gin, Happier Times, het akoestisch avontuur Woke Up Dreaming, India/Mountain Time en toch ook titeltrack van zijn laatste album Dustbowl zijn fraaie hoogtepunten in een ruim twee uur durende show.

Voor een uitgebreid verslag en foto-impressie: zie Blues Magazine. Zinderend optreden.

Sloe Gin in Carré op 7 oktober:

Noah & The Whale's pakkende deunen

Paradiso, 3 oktober 2011 - Een prettig Brits Indiepop-gezelschap uit Engeland, deze Noah & the Whale. Ze hebben al vier albums volgespeeld. En dat zou je aan de podiumpresentatie niet zeggen. Kwam nog een beetje onervaren over. Net als je denkt, nu gaan ze los, dan is het nummer weer afgelopen. Kwestie van veel spelen en touren, lijkt me. Maar verder helemaal niets mis mee. Lekkere, pakkende Indie-deuntjes met overgave gebracht.
Ik dacht even de Thin Lizzy's Phil Lynott was teruggekeerd op deez' aard' en achter het drumstel had plaatsgenoten, terwijl de zanger/gitarist en fiddler (broers?) een beetje deden denken aan Ron of Russell Meal, die normale, van de Sparks. De sound soms erg lekker eightees. Vleugje Heaven 17, snufje Tears for Fears.
Ik gaf een flinke impuls aan de gemiddelde leeftijd.

Miracle Fortress, kort en saai

Kleine Zaal Paradiso, 3 september 2011 - Soms ga je meer voor de lokatie en het gezelschap naar een concert. Zo ook naar Miracle Fortress. Vreemde Canadeze multiinstrumentalist. Een soort nikkelen-nelis, maar dan moderner. Gitaar, drums en toetsen. En onverstaanbare zang. Het schaarse publiek was voornamelijk gay. Waarom weet ik niet. Is deze band een ikoon in gayland? De muziek was saai. En gelukkig speelden ze maar vier nummers. Dus dat viel dan weer mee. Het gezelschap was oneindig veel leuker.


 

Eddie's Elektroshop, een swingende verrassing

Parade Amsterdam, 12 en 20 augustus 2011 - Twee dagen op de Parade geweest en twee keer sloot Eddie's Elektroshop op spetterende wijze de dag af. Swingen to the bone!. Voorman Eddie B. Wahr (voorheen Hauser Orkater en Niet Uit Het Raam en volgens sommigen Kweenie uit Meneer Cactus) zingt matig, maar werkt zijn guts af op het podium. Opzwepende soul met een prima band daarachter. Blazers, een kettingrokende maar heerlijke hammond-speler, compleet met draaiende lesley-box, een meesterlijke gitarist en een drummer die de boel bijeenhoudt met rake klappen. Feestband optima forma. En dat op een zwoele Parade-avond.

Warren Haynes, hoeveel groove kun je in een band krijgen?

Paradiso, 20 augustus 2011 - Warren Haynes, fenomeen uit de VS, komt zelden naar Europa. Als die man dus in Paradiso is, moet je er bij zijn. Onbekend hier wellicht, maar een oeuvre om stil van te worden. Zo'n beetje de drijvende kracht achter de Allman Bros, zijn eigen band Gov't Mule, af en toe on the road als Andy Garcia met de Gratefull Dead. En als solo-artiest. Onder die vlag een heerlijke soulplaat uitgebracht (Man in Motion). En met die band dus op toernee. Een full black soulband. En wat een groove!

Veel werk van het laatste album. Met een zeer strak ritme en subliem toetswerk. Fraaie backing vocals en een scheurende sax. Maar vooral die gitaar van Haynes. Uiterlijk onbewogen, maar hij speelt met een gevoel en een techniek. Weergaloos.

Paradiso was half vol. De man verdient beter!

Toegift: Soulshine van The Allman Bros. Maar dan in een fantastische soulversie! Kippenvel. Idee hoe dat een beetje kan klinken? Watch it!

Bospop 2011 op zondag: van snarenplukkers en de bovenmeester

Weert, zondag 11 juli 2011 - De laatste dag van het leukste festival van Nederland. Vorig jaar de dag van de finale en de anticlimax van Andres Iniesta. Nu een dag vol gitaarplukkers.

Ons programma begon met het rauwe stemgeluid van Jimmy Barnes. Schuurpapier optima forma. Deed me een beetje denken aan Roger Chapman. Het schijnt dat deze man al een tijdje bezig is, zelfs een hartprobleem heeft gehad, en nu rock 'n rollt alsof de duivel hem op de hielen zit. We hebben het staartje van zijn show gezien, maar dat smaakte naar meer.

Daarna Triggerfinger. Feestband der Belgen. Jongen, wat een energie kan die frontman oproepen. Snoeihard, swingend en ook een beetje donker. Ik werd er niet vrolijk van. Maar compromisloos. En wat een vervormingen haalt die man uit zijn gitaar.

Vervolgens de stoere jongens van Dunne Liesje op het podium. Sinds Phil Lynott zijn vergankelijkheid heeft bewezen, is het een beetje kwakkelen met Thin Lizzy. De boys mogen dan back in town zijn, ik heb ze wel eens beter bezig gezien. Dit voorjaar nog in Paradiso. Waarom willen sommige bands op festivals toch vooral de achterste rijen bereiken, terwijl de grootste liefhebbers vooraan staan? Het mag af en toe best wat subtieler. Maar met die leuke Lizzy-hits kan er eigenlijk ook weinig fout gaan.

Even een uitstapje naar de bloedhete tent. Want Walter Trout en zijn Lelijke Mannen Band speelde de blues zoals hij alleen dat kan. Met als hoogtepunt de slow blues 'Say Goodbye To The Blues', dit keer opgedragen aan Jeff Healey. Om stil van te worden.

En dan de moeder aller snarenplukkers: Joe Bonamassa! Verklaard held dezer blog! En de reden van het bezoek aan Bospop in de first place. Maar hoe zit dat nu met die Black Country Communion? Frontman Glenn Hughes herleeft oude Deep Purple-glorietijden. Van Jason Bonham hoef je ook geen subtiel ritmetje te verwachten. Derek Sherinian legt een stevig toetsenfundament. En daar bovenuit gloreert Bonamassa op gitaar. Ik denk dat ie dit bandje leuk vindt, omdat hij dan lekker gitaar kan spelen. Beetje op de achtergrond. Hoeft niet de hele show te dragen. En hij kan iedereen laten horen dat ie toch de beste is. Muzikaal haalt het niet bij zijn solowerk. Dus BCC hoeft van mij niet zo nodig. Op naar Bonamassa in Carre in oktober. Met ruimte voor de nuance.

Het afsluitende Dream Theatre. Ach, wat moet ik daarmee? Lekker naar huis!

Bospop 2011 op zaterdag: van oude trommelaar tot subliem feest der herkenning

Weert, zaterdag 10 juli 2011 - Bospop is het gezelligste festival van Nederland. Prima lokatie, niet te grootschalig en doorgaans voor de wat oudere muziekliefhebber een uitgekend programma. Zo ook de 31e editie.

Ons programma begon met de onnavolgbaar Limburgse Harrie & De Gebroeëke Zwiêgelkes, ofwel de geknakte lucifers. Ongelooflijk melige Weertse feestband, die stampende wereldhits in eigen Limbabse teksten omtovert. Zo gaat Bryan Ferry's Let's Stick Together opeens over een herdershond. En Ellis, who the fuck is Ellis wordt iets als Ellis, vertel 'ns waar mijn fricadel is. Clownerie op een stevige muzikale achtergrond.

Daarna Serena Pryne. Canadase Americana van een in Nederland wonend talent. Melissa Etheridge met een intensiteit van Dana Fuchs. Whisky Time binnenkort in het Ochtendhumeur draaien! Perfecte afsluiter.

Coldplace!. Goh, die hebben hun naam goed gekozen, dacht ik nog. Niet wetende dat het om een coverband gaat. Chris Martin perfect geimiteerd. Hoewel ik ook soms dacht dat John van den Brom toch niet naar Vitesse was gegaan. Maar verder heb ik niet zo veel met dat Coldplay.

KT Tunstall is natuurlijk vooral The Black Horse & the Cherry Tree. Lekker opzwepende popliedjes. Maar daar blijft het wel bij.

Tja, en dan Ringo & his All Starr Band. De man is net 71 en treedt voor het eerst op in Nederland. Want in Blokker was hij er even niet bij. Legendarisch, om een originele Beatle in Weert aan het werk te zien, vooral als de Submarine en I Wanna Be Your Man voorbij komen. Maar de man kan niet bewegen, niet zingen en af en toe kan ie nog net een beetje meetrommelen. Wat ie wel kan? Een fantastische band samenstellen. Edgar Winter, Rick Derrenger en Richard Page van Mr. Mister. Wat een strakheid, die band. Wat een klasse. Maar Ringo loopt er wat verloren en misplaatst bij.

Brian Setzer's Rockabilly Riot was een van de grote verrassingen van de dag. Zij werk kennen we wel: rockabilly van de bovenste plank. Maar met een bravoure en klasse gebracht. Alle Stray Cat-hits kwamen voorbij. Van Let's Rock this Town, tot Stray Cat Strut.

De deconfiture van een sinds-1974-held: Gregg Allman Band. Voor het eerst een van mijn oude rockhelden live aan het werk zien. Maar dat viel behoorlijk tegen. The Allman Bros. bestaan nog steeds en hebben met Warren Haynes, Derek Trucks en Chuck Leavell heel wat meer te bieden dan wat hier op het podium stond. Het ging allemaal op de automatische piloot. En de pauze tussen de nummers waren nog langer dan de nummers zelf. Alsof ze eerst moesten vergaderen hoe ze verder moesten.

Roxette. Nooit iets mee gehad. Wat afstandelijke radiohits. Zangeres ernstig ziek geweest en niet bijster gezond. Etenstijd!

En dan het hoogtepunt: Roger Hodgson. Mr. Supertramp. Ik heb Supertramp voor het eerst aan het werk gezien in pakweg 1975 in de Sittardse schouwburg. Maar wat Hodgson nu liet horen was subliem. De tent volledig uit zijn dak, alles van begin tot eind meezingen en desondanks een zeer strakke band. Hodgson was zichtbaar aangedaan door zoveel publiekswaardering.

Anouk als afsluiter. Geweldige performance van een vakvrouw. Maar na Hodgson kwam het op mij over als ook een beetje een verplicht nummer.

Bonamassa verovert Belgie

Koningin Elizabethzaal Antwerpen, 4 mei 2011 - Voor het eerst speelde Bonamassa in Antwerpen. Nou, die stad is veroverd. Het was mijn zesde Bonamassa-beleving. De man wordt steeds beter. De band, de soli, de performance. Het is van een ongelofelijke strakheid en dynamiek. Toetsenist Rick Malick en bassist Carmine Rojas zorgen voor een basis van heb ik jou daar. Drummer Tal Bergman is een powerdrummer vergeleken bij voorganger Bogey Bones.

Maar het is toch Bonamassa die volledig met de eer gaat strijken. Een gitaar kent geen geheimen voor Bonamassa en dat laat hij horen. De hoogtepunten waren goed verdeeld over de ruim twee uur durende show. So Many Roads aan het begin, Sloe Gin, Ballad of Joe Henry, Woke Up Dreaming met klanken die je nog nooit uit een acoustische gitaar hebt horen komen, India/Mountain Time en de toegiften Bird on a Wire en Just Got Paid.

Vandaag staat Parijs op programma, daarna naar Hongkong en Singapore en een tour door Australie. De zomer is dan voor hobbyproject Black Country Communion (Bospop!). En in het najaar staan drie reeds uitverkochte Carre-concerten op het programma.

Fenomenaal goed!

Mattheus revisited

Concertgebouw, 17 april 2011 - Begin april de passie van Hein Meens in de Westerkerk. Nu de herhaling in het Concertgebouw. Met het Concertgebouworkest o.l.v. Jan Willem de Vriend. Waar de kerk sereen en stil is, is het Concertgebouw net even wat meer 'uit'. Ondanks het treurige verhaal. Mensen op hun paasbest.

De Mattheus is echt schitterend. Schoonheid, zoals schoonheid bedoeld is. Ademloos luisteren naar de mooiste klanken ooit op papier gezet.

Hoort bij de tijd van het jaar. Onlosmakelijk

Roger Waters' spectaculaire klaagmuur

Gelredome, 11 april 2011 - Waters is naar eigen zeggen bezig met zijn laatste grote ding. Het conceptalbum The Wall uit 1979 nog een keer de wereld over sturen. Daarna wil hij met pensioen. Dus nog een keer goed uitpakken. Nou, laat dat maar aan Roger Waters over.

Drie uitverkochte concerten in de Gelderse betonklomp. The Wall strekte zich uit over de gehele breedte van het veld. Werd in het eerste deel eigenlijk pas afgebouwd. En op die muur spectaculaire projecties. Soms lijkt het op Dali, soms op de legendarische Monty Python-animaties, maar dan zonder de humor. Want voor humor moet je niet hier zijn. Een grote aanklacht tegen totalitaire regimes, oorlog en onderdrukking.

Maar het spectaculairst was toch wel het geluid. Surround Sound optima forma in een voetbalstadion! Het geluid kwam van alle kanten. Het publiek keek voortdurend om, of er achterin ook nog iets te zien was.

En de muziek dan? Ja, die is gewoon goed. Met een fenomenale Snowy White op gitaar, die overigens niet de legendarische Comfortably Numb-solo deed. Liet ie over aan zijn jongere collega.

Zo, de Wall is voltooid. Gilmour wil niet aan een Floyd-reunie. Dus voor Waters wachten nu de geraniums.

Mattheus Passion in volle glorie

Westerkerk, 3 april 2011 - Paastijd komt eraan. Tijd dat de ene helft van Nederland de Mattheus uitvoert voor de andere helft. Ik ga er dit jaar twee bezoeken. Op 17 april in het Concertgebouw. Vandaag in de Westerkerk en celebrale en serene rust. Eerst gebed, daarna de Kantorij. Magistrale uitvoering door koor en orkest van oude huisvriend Hein Meens. Hij oud geworden; maar ik ook.

En ieder jaar is het weer fantastisch. De muziek van Bach is zo ontroerend mooi. Hoezo passie?

Elliott Murphy, ambachtelijke songsmit

Paradiso, 26 maart 2011 - Zaterdagavond in de kleine zaal van Paradiso. Een selectief gezelschap op leeftijd wacht op de artiest van de avond. Elliott Murphy, last of the rock stars, voor zijn zoveelste concert in deze contreien. Hij heeft inmiddels 31 albums gemaakt, geeft zo'n 100 shows per jaar, verkoopt na de show zelf zijn cd's en speelt af en toe met Springsteen mee, als die door Europa toert.

Een ambachtelijke songschrijver. Ieder nummer is van het zelfde, zeer hoge niveau. De man is in de zestig, maar zeer energiek en vol muzikale passie. Hij woont al jaren in Frankrijk. Zijn Normandy All Star Band, is dus geheel Frans, inclusief zoonlief op elektrisch versterkte akoustische gitaar. En die tovert daar prachtige soli uit.

De toegiften waren het hoogtepunt. De pluggen uit de versterker, de microfoon aan de kant. Drum wordt tamboerijn. En bas woodblock. Nobody Sings The Blues Like Blind Willie McTell. Murphy komt in de buurt.

Doe Maar Net Alsof

Pakhuis Wilhelmina, 18 maart 2011 - Na een zeer aangenaam etentje met zeer goede vriendin terechtgekomen in Pakhuis Wilhelmina, waar een Doe Maar-covergezelschap de pannen van het dak speelde. Dog Called Phenix-zanger Robin Verkaik, met Marijn en Michiel Slager van Nuff Said op gitaar en bas, Chris van der Meer en Rob Soria van Mr Review op drums en toetsen.

Ik ben van de generatie voor Doe Maar. Toen de band op zijn hoogtepunt was, vonden wij het maar irritante gasten voor jonge meisjes met domme liedjes. Maar wat is dat repertoire toch eigenlijk meesterlijk. En wat konden die gasten het spelen! Lol in het muziek maken van de bovenste plank. Drummer strak in het reggaeritme. Zanger briljant. Vrienten voorbij!

Harry Sacksioni, Eric Vaarzon Morel en nog meer vingervluggen

Societeit De Kring, 17 maart 2011 - Een besloten concert bij Societeit de Kring op het Kleine Gartmanplantsoen te Amsterdam. Tussen de foute kroegen een culturele oase. Alleen toegankelijk op uitnodiging. Een gitaarsessie, georganiseerd door Wim de Herder. Wat Seattle is voor de grunge, Den Haag voor de rockbands en Florence voor de renaissance, dat moet De Kring worden voor de finger style gitaristen. En zo werd het latje gelijk hoog gelegd. Meester-vingeraar Sacksioni speelde voor de pauze op luchtige wijze een dwarsdoorsnede uit zijn repertoire.

Na de pauze veel jong talent. De jongste was elf. En dat resulteerde in steeds chaotischer wordende jamsessies. Zelfs Eric Vaarzon Morel kwam nog even meedoen. Veel talent, veel enthousiasme. Mooi om te beleven.

Slagerij Van Kampen in de herhaling

De Meervaart/Amsterdam, 19 februari 2011 - Voor de tweede keer in korte tijd naar de Slagerij. Eind december in DeLaMar, nu in een uitverkochte Meervaart. Kopie van de vorige show. Zelfs de aankondigingen tussen de nummers zijn woord-voor-woord ingestudeerd.

Knap van dit gezelschap dat ze toch een hele avond weten te boeien met alleen maar trommelwerk. Soms virtuoos, af en toe heel subtiel. Onderhoudend. Maar nu heb ik ze wel ff gezien.

Tony Joe White, the dark voice was in town!

Paradiso/Amsterdam, 18 februari 2011 - Tony Joe White is old en cool. Grote hoed, zwarte zonnenbril, waar die donkere stem vandaan komt, blijf in het ongewisse. White speelde een van zijn vele concerten in Paradiso. Op een stoel met zijn stratocaster en mondharmonica. Alleen een drummer bij zich. Maar die was wel rete-goed: strak en klein houden, dat ritme. Swamp in de pure vorm.

Veel werk van zijn laatste cd, The Shine. En uiteraard een lang uitgesponnen versie van Polk Salad Annie. Tony J. liet ons lang wachten op een toegift. Daarmee rekte hij het optreden nog tot zo'n anderhalf uur. Steamy Windows als absolute uitsmijter. Goh, wat zit dat nummer boordevol erotiek!

Mooi, loom concert.

Richard Thompson en zijn bezwerende gitaar

Paradiso/Amsterdam, 8 februari 2011 - Thompson komt naar eigen zeggen al sinds 1968 in Paradiso. "Ik ook!!" riep mijn mede-concertganger vol enthousiasme. En Thompson brengt wat ervaring op het podium!. In de jaren 60 oprichter van Fairport Convention. Maar toen dat hem net te folky werd, stapte hij eruit en begon in de begin van de jaren 70 een solo-oeuvre, dat inmiddels ruim 30 albums omvat. Een deel daarvan maakte hij samen met zijn ex-vrouw Linda. Thompson is nooit echt doorgebroken, maar wel een trouwe schare fans opgebouwd. En het Nederlandse smaldeel daarvan stond in Paradiso te genieten.

Thompson heeft een bezwerende manier van gitaarspelen. Technisch zeer begaafd en zeer muzikaal. De band achter hem, zweept hem nog verder op in stampende folky rock met jazz-invloeden hier en daar.
Voor de pauze (ook rock 'n roll-artiesten worden ouder) voornamelijk werk van de zeer verdienstelijke laatste cd The Dream Attic. Na de break voornamelijk "de oude hits". Zeer vermakelijk optreden. Af en toe met gierende gitaren uit de bocht, maar kwam altijd weer op zijn stevige poten terecht.

Het Old Boys Network van Thin Lizzy

Amsterdam, 25 januari 2011 - Dit was de derde keer Thin Lizzy. In 1978 op Pinkpop met opper-Lizzy Phil Lynott, paar jaar geleden op Bospop en nu dus volwaardig concert in Paradiso. Zo'n band komt toch beter tot zijn recht in een eigen concert dan als onderdeel van een festival.

De band heeft vele wisselingen gehad. Feitelijk is de band opnieuw opgericht rond gitarist Scott Gorman. Verder nog uit de originele line-up drummer Brian Downey en toetsenist Darren Wharton. Aangevuld met voormalig Whitesnake-bassist Marco Mendoza, Def Leppard-gitarist Vivian Campbell en The Almighty-zanger Ricky Warwick, die een geslaagde poging deed om Phil Lynott een heel klein beetje te doen vergeten.

De show stond als een huis. De twinlead-gitaren van Gorman en Campbell sneden door de ziel. Het concert was snoeihard, maar soms ook subtiel. Gedreven en met veel energie.
De grootste hits kwamen voor bij: Dancing in the Moonlight, met een heerlijke bas-intro, Whiskey in the Jar als de ultieme meezinger (wie heeft dat niet in folk-uitvoering rond het kampvuur gezongen?), het prachtig gedragen Still in Love With You en natuurlijk de klassieker The Boys Are Back In Town. Parisienne Walkways stond niet op de setlist, maar dat is dan ook te veel met Gary Moore verbonden.
Aangename verrassing, dit dunne liesje.

Wishbone Ash stopt oude wijn in oude zakken

Zaandam, 11 januari 2011 - Wishbone Ash bestond ooit uit gitarist Andy Powell en bassist Martin Turner en hun maatjes. Na talloze bezettingswisselingen en vele ruzies, zijn er nu eigenlijk twee Ashes. Deze van Andy Powell. Martin Turner schijnt ook nog met een Ash-variant over de wereld te reizen. Veteraan Powell (ik heb de Ash voor het eerst gezien op Pinkpop, pakweg 1973) en drie hulptroepen borduren voort op de twinlead gitaarsound van Wishbone Ash. En dat allemaal in het sfeerloze, voor 80% door oudere mannen bevolkte De Kade in buitenplaats Zaandam.

Punt is dat het allemaal wel mooi klinkt. Maar na zes nummers ook wel saai werd. En dan vooral omdat ze de bekendste nummers maar niet speelden. Wel nog Throw Down The Sword. Maar waar waren The King Will Come, Strange Affair, In The Skin? Hard Times, Keeper of the Light? Om er maar een paar te noemen. Waarschijnlijk aan het eind van de show. Maar toen was ik al afgehaakt. En dat had dan niet alleen maar met de muziek te maken.

A Spanish Night of Music

Concertgebouw/Amsterdam, 9 januari 2011 - Een avondje Spaanse romantische klassieke muziek in het Concertgebouw. Carmen, Aranjuez en Amor de Brujo. Het kon niet op. Gitarist Rolando Saad, samen met het Russion State Symphony Orchestra, onder leiding van de Wit-Russische dirigent Alex Smirnov. Saad is zo vertrouwd met het genre en dit repertoire; hij speelt alles uit zijn hoofd.

De bekende Spaanse klassiekers dus. Carmen van Bizet, Concierto de Aranjuez van Rodrigo en El Amor Brujo van Manuel de Falla. Prachtige, herkenbare klanten. Mooie avond.

Concertgebouw was maar matig gevuld. We zaten vierde rij. Op zijn tijd een klassiekje, zeker niet vervelend.

Caro Emerald en het spektakel dat niet kwam

HMH/Amsterdam, 23 december 2010 - Het jaar 2010 was een topjaar voor Caro Emerald. Het jaar dan afsluiten met maar liefst drie uitverkochte concerten in de bierhal is een grootse prestatie. Veel meer dan de nummers van haar debuut- en succesalbum 'Deleted Scenes from The Cutting Room Floor' speelde ze niet. Maar het zag er fantastisch uit en het klonk prima. Goh, wat een gouden strot heeft deze dame. De sound van de 40's en 50's, maar met een jaren10-beat.

Ze had een heus orkest bij zich. Strijkers, blazers, ritmesectie plus een heerlijke dj. The Other Woman was een van de hoogtepunten. En uiteraard het onvolprezen A Night Like This. De show was mooi, maar ook wat statisch. Wat meer soli van goede instrumentalisten had wel gemogen. Maar ze heeft nog een carriere om in te groeien.

Slagerij Van Kampen aan slag

DeLaMar/Amsterdam, 17 december 2010 - De premiere van de nieuwe voorstelling van Slagerij Van Kampen in het DeLaMar. En ik moet eerlijk zeggen, dat ik er vooral heen ging om het DeLaMar van binnen te kunnen bekijken. Omdat ik uitslag krijg van musicals is de kans niet zo groot dat ik er vaak kom. En het theater scheen toch heel mooi te zijn gerenoveerd. Nou, dat klopte. Wat is dat mooi geworden. Een aanwinst voor de stad, met prachtige foto's in de gangen en foyers.

Slagerij Van Kampen had ik jaren geleden al eens gezien in een klein theater in Bussum. Nou, die kunnen aardig trommelen, dacht ik toen. Maar was verder niet zo onder de indruk. Maar deze voorstelling heeft mij in alle opzichten verrast. Muzikaal zeer afwisselend, virtuoos. Ze kunnen inderdaad goed trommelen, maar zijn ook zeer gevarieerd.

Heel veel aandacht besteed aan het visuele aspect. Led-verlichting in de trommels. Briljant.
Prima avond.

Joe Bonamassa: concert van het jaar?

Het was de vijfde keer dat ik een concert van Carre/Amsterdam, 7 november 2011 - Joe Bonamassa bijwoonde. Het begon tijdens het Blues Rock Festival in Tegelen in september 2006. Daar was Bonamassa support act voor headliner Johnny Winter. Het jaar daarop in Tivoli, Utrecht en weer een jaar later weer een stukje groter: het Nieuwe Vredenburg aan de rand van Utrecht. Vorig jaar voor het eerst een uitverkocht Carre. En dit jaar dus opnieuw Carre, alsmede concerten in Groningen en Breda. Kortom: Bonamassa stijgt naar grote hoogte.

De kaarten voor het concert waren al een halfjaar in huis. Rij 2! Fantastisch concert. De nummers zijn bekend, maar de uitvoering wordt steeds strakker, gestroomlijnder. Dreigt af en toe ten koste te gaan van de spontaniteit, maar Bonamassa blijft indruk maken met zijn fabelachtige spel.

Klassiekers zijn inmiddels Sloe Gin, Ballad of John Henry, India/Mountain Time, Woke Up Dreaming, waarin Bonamassa alle uithoeken van de akoustische gitaar opzoekt en vindt. Maar ook zeer indrukwekkend was de Leonard Cohen-cover Bird On A Wire.

Het podium was mooi uitgelicht met veel led-lampjes. Het oog wilde ook wat en werd niet vergeten.

Maar bovenal: wat kan die man mooi gitaar spelen. Magistraal concert.

Line Up:
Joe Bonamassa - gitaar, zang
Bogey Bowles - drums
Carmine Rojas - bas
Rick Melick - toetsen

Steve Harley & Cockney Rebel en That Song!

Hedon/Zwolle, 28 oktober 2010 - Ik heb Steve Harley al een paar keer eerder gezien. Ooit op Pinkpop, in de tijd van Sebastian en Make Me Smile. De man is eigenlijk nooit gestopt met muziek maken, af en toe een album in eigen beheer. Een jaar of 4 geleden stond hij opeens in de Kleine Komedie. Intieme omgeving, mooi concert. Heel klein; theaterbezetting: geen drums, maar percussie. En verder viool, semi-acoustische gitaar. Klein, sfeervol en heel mooi.

Een jaar later in een bijna gevuld Carre. Ook mooi, maar minder verrassend. Wel met oer-Rebel Stuart Elliot op drums. Dit jaar een kleine toernee langs muziektheaters in het land. Ik was dus bij het concert in Zwolle. Hedon, of all places. Uur rijden en niets te eten in de buurt.

Na enig wachten strompelde Harley (hij is en blijft eeuwig een polio-patient) en speelde een mooie mix van oude en nieuwe nummers. Met natuurlijk Sebastian als hoogtepunt. En verder zijn zijn sporadische aankondigingen hilarisch. Hij weet met veel zelfironie te verhalen over zijn bezoeken aan Toppop en Pinkpop. En natuurlijk zijn scharrel met Paay-zusje Yvonne. "Still a good friend".

En hoe dat klinkt? Nog steeds zeer ok. Harley is een artiest, die naarmate hij ouder wordt, het minder moet hebben van uiterlijk vertoon, maar steeds meer op inhoud focust. Zijn teksten zijn als vanouds mysterieus. Maar de extravaganza van de jaren 70 heeft plaats gemaakt voor de soberheid van een ouder wordende man. Die niet al zijn ijdelheid verloren is, want een heus toupet verhult de kale oprechtheid.

Oude nummers en nummers van de nieuwe cd wisselden elkaar af. Maar niets staat in de schaduw van het fantastische Sebastian. En de traditionele afsluiter, Make Me Smile. "That Song", zoals Harley dat nummer vol afkeer noemt. Maar hij komt er niet mee weg om het niet te spelen.
Volgend jaar weer in de Randstad, Steve? Zwolle is wel countryside. Harley gedijt vooral in de stad.

Karsu Donmez, Turkse schoonheid in alle opzichten

Concertgebouw/Amsterdam, 27 oktober 2010 - Karsu Donmez is een Turks-Nederlandse zangeres, die net twintig is en aan het begin staat van een zeer mooie carriere. Zij is opgegroeid in de Amsterdamse Pijp, waar haar ouders een Turks restaurant drijven. Karsu trad daar al als jonge puber op. Achter de vleugel, met een mix van jazzy tunes, klassieke muziek en traditioneel Turkse liederen. Het niveau van net tussen de schuifdeuren is ze al lang ontgroeid. Sterker nog, ze heeft al opgetreden in de Carnegie Hall in New York. En had een zeer indrukwekkend optreden bij Pauw en Witteman.

Op 27 oktober trad zij op in het kader van de Dag Van De Republiek in Turkije op in het Concertgebouw en in aanwezigheid van de Turkse ambassadeur. En omdat mijn bedrijf Turkse connecties heeft, waren wij als sponsor ook aanwezig.

Ondanks naar net 20 jaar is Donmez een zeer innemende podiumpersoonlijkheid. In haar aankondigingen heeft ze iets liefs/naiefs wat Ilse de Lange ook zo kenmerkt, maar in haar zang en pianospel is zeer innemend en dominant. Ze speelde een mix van klassieke muziek (Mozart) en tradiotioneel Turkse muziek. Haar begeleiders vormden dan ook een opvallende eenheid. Enerzijds een klassiek strijkkwartet, maar dan aangevuld met sas-speler, Turkse percussie en een traditionele fluittist. Indrukwekkende composities en verrassende arrangementen. Vooral het prachtige Cok Uzaklarda maakte een enorme indruk. Luister maar bij de link hierboven van een optreden bij P&W.

Hou deze jongedame in de gaten. Die komt ver.

Magic Numbers zonder dat ene nummer

Paradiso/Amsterdam, 16 oktober 2010 - Magic Numbers, zo'n eigenzinnige band, met een kleine, maar zeer trouwe aanhang. Twee keer broer en zus. Romeo en Michele Stodart, resp zang en bas, en Sean en Angela Gannon, resp drums en toetsen. Speelden in Paradiso een heerlijk concert.

De nummers lijken op elkaar, de podiumpresentatie is hoekerig. Maar wat geeft het? Het klinkt lekker. Tot dusverre hebben ze drie albums gemaakt. The Magic Numbers uit 2005, Those The Brokes uit 2006 en onlangs The Runaway. Forever Lost is een van hun grootste hits. Wheels on Fire een van hun leukste nummers. Maar die speelden ze dan net weer niet.

Lekker genieten, biertje erbij. Heerlijke niets aan de hand muziek met een lekker ritme.

Bospop 2010, smeulende hitte en troosteloze finale

Weert, 10 en 11 juli 2010 - Bospop is een van de leukste festivals van het land. Veel gevestigde namen op het affiche, samen met sommige nieuwe bands. Leuke sfeer, niet al te groots. Overzichtelijk. De editie van 2010 zou een genietfeest worden. Twee dagen muziek op zaterdag en zondag 10 en 11 juli. En dan drie overnachtingen in het landelijke Thorn. Kortom een verwenweekend.

Hoe anders zou het lopen... Vanwege moeder in ziekenhuis toch maar met auto. Leenauto overleefde de hitte maar nauwelijks. Vrijdags 4 uur op een parkeerterrein met 35 graden en 1 boom. Veel op bezoek bij moeder in ziekenhuis.

En het Nederlands elftal kwam verder en verder en verder in het toernooi.

Op zaterdag Guy Forsyth, The Hoax en een klein stukje Southside Johnny & the Asbury Jukes. Maar toch vooral uitgekeken naar Crosby, Stills & Nash. Moet je toch een keer in je leven gezien hebben. Maar dat viel dus knap tegen. Jaar ervoor was Neil Young al geen pretje. CSN zijn echt over de datum. Steve Stills kan geen noot meer houden. Tegenvaller.

De volgende dag ging het natuurlijk alleen maar over de WK-finale. Zou op het grote scherm vertoond worden. In zinderende hitte wachtte oranje menigte op de ontlading.
In het voorprogramma nog Uriah Heep, Taylor Hawkins & Coattail Riders, Status Quo en Billy Idol. Na een vleugje Dweezil Zappa was het podium voor Nigel de Jong en Mark van Bommel. Maar dus eigenlijk voor Xavi en Andres Iniesta. Na deceptie Toto niet meer afgewacht en afgedropen. Deceptie dus.

Muse, bombast in zomerpark

Goffertpark/Nijmegen, 19 juni 2010 - Heerlijk, die bombast van Muse. U2, maar dan prettig en hoorbaar. Ik vond de albums al prachtig en wilde ze graag zien. Samen met mijn dochter van 19 naar het concert! Ook bijzonder. Met de trein naar Nijmegen, alwaar ik een geschiedenis heb. Sentimental journey dus voor een deel.

In het Goffertpark liet ik vroeger de hond uit. Nu een heus festivalterrein neergezet. Prachtig podium. Continu dreigend onweer, maar het bleef droog.

Voorprogramma door de Editors. Waren een gitaarbandje en zijn nu opeens retro-80-band. Met veel synthisizers.

Muse was heerlijk. Zomeravond op een zomerfestival. Alle highlights kwamen voorbij. De muziek van Muse ben je morgen weer vergeten. Maar terplekke is het mooi.

Leuke trip.

De Kus van Dana Fuchs!

De Kade/Zaandam, 4 juni 2010 - Dana Fuchs is een van mijn favo's. Voor het eerst gezien tijdens Bospop in pakweg 2007. Toen zeer indrukwekkend. Machtig mens, lang, sexy, en de blues in haar hele, mooie lijf. En die stem! Wordt vaak vergeleken met Janis Joplin. Maar is veel expressiever. Ook veel explosiever.

Op 4 juni trad ze op in Zaandam. Had een beter podium verdiend. Maar neemt niet weg dat ze een waanzinnige show neerzette. Dana Fuchs Band bestaat eigenlijk alleen uit Dana zelf en gitarist Jon Diamond. De overige muzikanten worden per toernee en per land ingehuurd. Neemt niet weg dat het zeer strak klonk.

De Etta James-cover "I'd Rather Go Blind" was een van de hoogtepunten. Toegiften: "Helter Skelter" van de Beatles zoals het eigenlijk bedoeld was. Kon daar nog iets over heen? Ja, "Gimme Shelter" van de Stones. Love is just one kiss away! En ze kuste mij ook! Helaas was ik niet de enige.